Ford S-Max - Pochwała prowincji

Morze, góry, wspaniały klimat - gdy człowiek w końcu trafi do Prowansji, jedno pytanie zada nieuchronnie: co takiego Francuzi zrobili dla Pana Boga, że ich tak hojnie nagrodził?

Zobacz również

• Więcej niż van
• Ford S-Max – Szybki i niezawodny
• Ford S-Max – Wybranek
• Ford S-Max na trasie 50 000 km – Konto na zero
• Ford Focus C-Max – Ostatni z pierwszych

Galeria

SŁOŃCE Bez cienia trudno tu w lecie przeżyć. Dwustrefowa automatyczna klimatyzacja S-Maxa na trasie spisywała się bez zarzutu. fot. Jacek. Heliasz

Duma z bycia prowincją dała siłę Prowansji. Teraz to jedno z najbardziej znanych miejsc świata. fot. Jacek. Heliasz

AIX-EN-PROVENCE Ponad 100 tysięcy studentów ożywia miasto powstałe jeszcze za Imperium Rzymskiego. fot. Jacek. Heliasz

Czy można sobie wyobrazić, że nagle w Warszawie ktoś dekretuje, że Dolny Śląsk będzie od dziś nazywany Prowincją, a poniżeni w ten sposób Dolnoślązacy nie tylko nie obrażają się, ale celebrują to słowo na 1000 sposobów? A to jest właśnie przypadek Prowansji, czyli francuskiej Provence, gdzie słowo „prowincjonalny" - rzucone kiedyś z niedbałą pogardą w Paryżu - jest tytułem do regionalnej dumy jej mieszkańców. Hasło Prowansja, a więc prowincja, atakuje tutaj ze wszystkich stron - wszystko jest prowincjonalne: masło, mydło, melony, pomidory, oliwa, wino, nawet powietrze. Prowansja zwyciężyła na wszystkich frontach, a mieszkanie tam (lub przynajmniej wakacje) to obowiązkowe marzenie każdego paryskiego mieszczucha.

Nie tylko zresztą paryskiego, bo i my mkniemy do Prowansji z prędkością światła - niejednokrotnie nadwyrężając magiczne ograniczenie do 130 km/h francuskich autostrad. Gdy po 1400 km (i zwycięskiej walce z naszym GPS-em, który - piekło i szatani! - zamiast pokazywać objazdy, z uporem maniaka wpychał nas do centrów miast) w końcu stanęliśmy naszym Fordem S-Maxem na przydrożnym parkingu w Prowansji, najpierw Prowansję poczuliśmy. Nawet pędzące obok samochody nie zdołały zatłuc tego zapachu - niebywałej mieszanki rozmarynu, lawendy, sosnowej żywicy i diabli wiedzą, czego tam jeszcze, może cyprysów? Podejrzewaliśmy nawet platany, stojące tam wszędzie w równych szeregach, ale nie dajmy się zwariować - platany nie pachną! W każdym razie, zapach obłędny i nie do powtórzenia. Mogliby spokojnie pakować go w puszki i eksportować. W drugiej kolejności, Prowansję usłyszeliśmy. Zewsząd dociera ni to ćwierkotanie, ni to popiskiwanie - jednostajny, monotonny, nieco metaliczny i zgrzytliwy dźwięk prowansalskich cigales, czyli cykad.

To urzędowy owad południa Francji i z jego wizerunkiem (niezbyt urodziwej skądinąd, wyrośniętej, opancerzonej muchy) będziemy się spotykać na każdym kroku: na talerzach w restauracjach, na fasadach domów, t-shirtach, nawet w sklepie ze słodyczami zaproponują nam czekoladki w jej kształcie. Przyszedł wreszcie czas, by po doznaniach nosowousznych Prowansję zobaczyć. W tym celu trzeba opuścić autostradę.

12