Gallardo LP 560-4 Spyder – w białym labiryncie

Kabrioletem przez Alpy. Gdy w śnieg na przełęczach zaczną wgryzać się pługi - pozostawią za sobą wzdłuż dróg strome lodowe ściany, jakby tunele otwarte ku niebu. Przejechać wśród nich kabrioletem to dość ekstremalne przeżycie.

Zobacz również

• Lamborghini Gallardo LP 570-4 Spyder Performante
• Gallardo ściąga dach
• Ferrari 430 Scuderia, Lamborghini Gallardo LP 560-4, Porsche 911 GT2 - sesja odjazdowa
• Za 46 888 euro udoskonalisz swoje Lambo!
• Będzie jeszcze mocniejsze Gallardo?

Galeria

Swoim Gallardo pokonuję kolejne metry, ciągle pnąc się ku alpejskiej przełęczy.

Śnieżne bandy przed oczami kierowcy zawężają widok, jasno wskazując cel

Najwyższe partie Alp. Przed szlabanem, za którym zaczyna się wjazd na przełęcz nachodzą mnie poważne wątpliwości, czy aby uda mi się spełnić dawne marzenie - przejechać kabrioletem pomiędzy śnieżnymi ścianami wznoszącymi się wzdłuż alpejskich serpentyn. Po lewej - biało; po prawej - biało; nad głową - błękit lśniący ponad szybą Lamborghini Gallardo LP 560-4 Spyder. Tyle wizja. Rzeczywistość obnaża po lewej szarą skałę, po prawej brunatne zbocze, horyzont gubi się we mgle. Białe szaleństwo? Niestety, ani śladu.

Mimo to wyruszam na zamkniętą część przełęczy. Wysoko w górze olbrzymie maszyny podobno wgryzają się w śnieżną skorupę i właśnie do nich wolno mi dojechać - tak wynika z pozwolenia wystawionego przez władze szwajcarskiego kantonu Uri. Droga wiedzie przez brunatno- szary krajobraz upstrzony białymi łatami. Nigdy jeszcze nie zdarzyło mi się pokonywać serpentyn z tak skwaszoną miną, nigdy jeszcze 560 KM nie wydawało mi się tak mało podniecające. Gallardo ma nawet wciąż na sobie czapę składanego dachu. Zwykle zdziera ją znad głów pasażerów już w pierwszej minucie przejażdżki, jeśli tylko z nieba nie leje deszcz. Przepraszam, jaki śnieg sprzątają te maszyny na przełęczy?

Smętnie pokonuję zakręty, niemal ich nie zauważając. Spoglądam w lewo w dolinę i prawie umyka mi śnieżna pryzma po prawej. Hamuję, oglądam. Jest niska jak balustrada na tarasie domku na przedmieściach. Tak wąska szyba Spydera przecież nie jest, żeby śnieżna zaspa nie wystawała ponad jej ramę.

Swoim Gallardo pokonuję kolejne metry, ciągle pnąc się ku alpejskiej przełęczy. Rodzi się nastrój rezygnacji, myśli o powrocie przytłumiają uwagę. Tylko tak można wyjaśnić „nagłe" pojawienie się potężnej śnieżnej ściany. Majestatycznej, wysokiej na kilka pięter, urwistej. Wygląda jakby niedbale odlano ją z betonu. A więc to prawda, one istnieją! Wyłączam silnik, wysiadam i podziwiam jej piękno. Co za góra śniegu! Czy ważąca tysiące ton konstrukcja nie grozi zawaleniem? Tłem do tych rozważań jest plusk strumienia spływającego gdzieś obok.

Spomiędzy chmur wyziera słońce i pozostawia ślad na białej ścianie. Ta z kolei kontrastuje z brunatnymi skalnymi blokami, czarnym asfaltem i gdzieniegdzie błękitnym niebem. Chcę uszczknąć coś z białej masy, ale palce ślizgają się po szorstkiej powierzchni. No jasne, lód. Taka masa śniegu byłaby przecież niestabilna i nie opierałaby się skutecznie żywiołom przez kilka tygodni.

Z powrotem do samochodu, otwieram dach. Ryk odpalanego silnika rwie ciszę na strzępy, odbija się od lodowej ściany. Jest zupełnie nieświadomy, że fale dźwiękowe wywołują lawiny. Czy w razie czego Gallardo byłby na tyle szybki, by im uciec? Pas asfaltu nadający się do jazdy jest miejscami tak wąski, że lusterka Spydera rysują kreski na śnieżnej ścianie, a moją twarz dźgają kryształki lodu. To nie boli, bo skórę już znieczulił zimny wiatr. Wrażenie jest takie, jak podczas biegu na nartach.

12