Samochód, instrument

Muzyk jest dobrem kultury - także drogowej. Sprawdził to na sobie Tomasz Szwed - wybitny twórca i popularyzator muzyki country, mistrz piosenki autorskiej, estradowiec, specjalista od spektakli muzycznych.

Odpalam silnik, świt w białej komży,/ Patrzę na zegar, do Łomży zdążę.

Każdy gitarzysta powinien mieć zapasowe struny. Oprócz tego kable, elektroniczny kamerton, bateryjkę, czasem małe cążki. Wszystko to spoczywa w futerale instrumentu. Gitarzysta, jak akwizytor, ma swój dodatkowy instrument - auto. Sam jest towarem na sprzedaż, który trzeba zawieźć pod wskazany adres, zareklamować, zebrać opinie, polecić konsumentowi. Gitarzysta, jako własny akwizytor, spieszy się tylko w sytuacji, gdy w ciągu jednego dnia gra koncert w Ustrzykach i w Ustce, czyli ma tak zwany „przerzut złośliwy". Poza tymi wyjątkami jeździ spokojnie i rozważnie, bo dba o dobro kultury, jakim niewątpliwie jest.

Tomasz
Szwed

A jak muzykant pójdzie do nieba,/Żadnej chałtury nie będzie mu trzeba.

Chociaż z drugiej strony, jak mawiał Tewje Mleczarz, ma nadzieję, że gdy już zginie na drodze, to w Opolu podczas Festiwalu odbędzie cię koncert poświęcony jego pamięci. W najgorszym razie redaktor muzycznej audycji powie o tragedii, zastosuje stałą figurę stylistyczną „odszedł od nas, ale muzyka pozostała" i puści jego „kawałek", z którego gitarzysta nigdy nie był zadowolony.

Póki co, muzyk używa auta na tyle często, że mógłby spokojnie zarabiać jako przewodnik oferty turystycznej pt. „Polska, moja ojczyzna - z okien samochodu". Mógłby też z powodzeniem prowadzić swój kulinarny kącik w rubryce „Co kipi w garze w przydrożnym barze?" albo pracować w info-online dotyczącym Ośrodków Kultury, Miejskich Ośrodków Sportu i Rekreacji.

Muzycy, włączając w to gitarzystów, są hojnymi sponsorami koncernów motoryzacyjnych. Zwłaszcza ci, którzy chcą, by samochód potwierdzał ich pozycję na rynku muzycznym. W dobie kryzysu apeluję więc do rządów, aby raczej dofi nansowały potencjalnych kupców samochodów (czyt. muzyków), aniżeli producentów.

Ja, na przykład, potrzebuję nowego samochodu, bo nie szanują mnie muzycy spod znaku „dance", jeżdżący co najmniej BMW, Audi lub Mercedesami. Z racji wieku i gatunku wykonywanej muzyki jestem w niszy stylistycznej, poza głównym nurtem. Potrzeby jednak mam wcale nie niszowe. Chcę samochodu kombi, najlepiej japońskiej lub niemieckiej produkcji. Niech więc rząd utworzy specjalny fundusz dla takich jak ja, a na pewno z uzyskanych środków wspomogę niejeden koncern samochodowy.

Tyle godzin już za kółkiem, spieszę bez wytchnienia,/Ciągle mapę twego ciała widzę we wspomnieniach.

Miałem kiedyś ulubioną „Tojocię" Carinę II z silnikiem Diesla, którą przejeździłem 500 tys., zanim zaczęła się psuć. Psuła się zresztą, jak to wierny i kochany samochód, w odpowiednich ku temu miejscach. Przed elektromechanikiem, kiedy padł regulator napięcia, przed stacją obsługi, kiedy odmówiła pracy pompa wodna, pod hotelem, żebym nie musiał się włóczyć po mieście pieszo w poszukiwaniu lokum. Z samochodem jest jak z domowym zwierzęciem - okaż mu ciepło i sympatię, zadbaj o nie, a odpłaci tym samym.

Zdarza się czasem nie dojechać do miejsca przeznaczenia, ale tylko z ważnych powodów. Tak było w przypadku kolegów, którzy jechali na koncert do Rzeszowa. Prowadził „młody", w dodatku bez GPS-a. Oczywiście zgubił drogę. Zatrzymali się w małej mieścinie pod sklepem „Alkohole Świata, otwarte non stop 24h". Pod wpływem pytania „panowie, którędy do Rzeszowa?", od grupy oczekujących na cudowne pojawienie się gotówki oderwał się (ech, to bogactwo języka polskiego!) jeden z miłośników alkoholi świata i podszedł do samochodu. Wsadził głowę do środka, zlustrował zawartość, pasażerów, sapnął i powiedział:
„Do Rzeszowa?... a po co?"

No to zostali.
...słuchaj „młodziak", bo nie będę wiecznie żyć,/Że zasady, których trzymasz się na drodze,/Od tych w życiu się nie różnią nic, a nic./ Zachowaj odstęp, bo nie zdążysz wyhamować...

Tomasz Szwed