Aerodynamika – cięcie powietrza 
Zobacz również
Galeria
Montaż modelu musi być bardzo precyzyjny, wyniki pomiarów są przez kilka dni trawione przez superkomputer.
Aerodynamika samochodu to dyscyplina doświadczalna. Do badań wystarczy bardzo proste narzędzie zwane tunelem aerodynamicznym.
Kolejny szczegół, w którym siedzi stado diabłów, to obręcze kół. Z punktu widzenia aerodynamiki najlepiej byłoby, gdyby można było zakryć je na płasko. Ale takie koło ani nie wygląda atrakcyjnie, ani - jest to przede wszystkim problem przednich kół - nie potrafi skutecznie odprowadzić ciepła z hamulców. Dlatego kompletnie pełnych obręczy prędko nie zobaczymy.
Przepływ powietrza pod podwoziem jest źródłem aż jednej piątej całego oporu. Musi być jak najbardziej płynny, dlatego tak często stosuje się płaskie osłony, pomagające powietrzu gładko prześliznąć się pod nadwoziem. Kolejnym zagadnieniem okazuje się przepływ powietrza przez komorę silnika, gdzie dominującym zjawiskiem jest - kto zgadnie? - różnica ciśnień. Z przodu jest nadciśnienie, które wpycha powietrze do wlotów, natomiast pod maską - podciśnienie; przy czym rzecz jest zagmatwana o tyle, że bywa ono różne w różnych miejscach. Trzeba więc zadbać o odpowiednie otwory, odpowiednio rozmieszczone, żeby móc niepotrzebnego powietrza gładko się pozbyć. Wtedy przepływ jest efektywny. Przy tym przez komorę silnika nie powinno przelatywać zbyt dużo powietrza, bo to zawsze wytwarza większy opór. Dlatego tak ważne jest, aby wloty powietrza nie były niepotrzebnie duże. O kształcie wlotów decydują więc styliści, ale powierzchnię określa się w tunelu aerodynamicznym. To wyjaśnia skąd ten sam model może mieć inny współczynnik oporu, zależnie od silnika - np. X6 xDrive30d ma 0,33, natomiast X6 xDrive50i już 0,36, głównie ze względu na większe wloty powietrza (ale również szersze opony). Dlatego też BMW stosuje żaluzje przy wlotach powietrza, które zamykają przepływ, kiedy np. silnik nie potrzebuje chłodzenia. Tunel aerodynamiczny decyduje również o tym, gdzie znajdują się wyloty powietrza. W dzisiejszych samochodach większość powietrza nie jest wypuszczana w okolicy skrzyni biegów, tylko bokami, przez nadkola. Panuje tam spore podciśnienie, które wysysa gorące powietrze z komory silnika.
PRZEPIS NA AUTO
Hans Kerschbaum daje wskazówki jak samemu stworzyć nadwozie o dobrych właściwościach aerodynamicznych.
- Weź klasycznego sedana, jak BMW 5 albo 7. Nie coupé, nie SUV-a, bo ugrzęźniesz w nietypowych problemach.
- Zadbaj o to, żeby odstęp między oponą a nadkolem był jak najmniejszy.
- Przesuń kabinę nieco do przodu, żeby nadwozie miało dłuższy tył. Wszystkie tyły są dzisiaj za krótkie.
- Przednia szyba nie musi być położona niemal na płasko, może tworzyć z pokrywą silnika wyraźny kąt. Znajdź właściwy kąt nachylenia.
- Patrząc na nadwozie z góry, upewnij się, że najszersze miejsce jest tam, gdzie zaczynają się przednie drzwi.
- Spraw, żeby tylna oś była nieco węższa niż przednia.
- Lusterka zewnętrzne zaprojektuj tak, żeby były przytwierdzone do nadwozia wąskimi wspornikami - to jeden z kluczowych elementów. Efekt tego widać przy tylnym słupku.
- Włóż dużo wysiłku w to, żeby znaleźć właściwe miejsca dla ostrych krawędzi z tyłu nadwozia. Chodzi o to, żeby strugi powietrza odrywały się od nadwozia w kontrolowany sposób.
Aerodynamiki nikt nie odkrył przedwczoraj, była w okolicy samochodu od czasu, kiedy człowiek go stworzył. Ostatnio gra coraz większą rolę, ma bowiem zbyt duży wpływ na osiągi i ekonomię. A ponieważ samochody jeszcze przez jakiś czas będą się poruszać w gazie zwanym powietrzem, jedno jest pewne - będziemy o niej coraz więcej słyszeć.
Tekst: Roman Popkiewicz
Wasze opinie na forum
Ten artykuł nie został‚ jeszcze skomentowany.Bądź pierwszy i wypowiedz się w dyskusji!
To już 5 lat!
Pirelli w "Brazylli"
