Ekstremalne trasy – Samochodowy Everest 
Na czterech kołach na dachu świata. Nad Europą na tej wysokości latają samoloty, tu redukuje się bieg i wjeżdża wyżej. Kawałek Himalajów widziany zza kierownicy.
Zobacz również
Galeria
Pustynia jest generalnie nudna, chyba że występują na niej hopy, które można wykorzystać do tego, do czego je przyroda stworzyła, czyli odrywania kół od podłoża
Realia drogowe są tak inne od naszych jak wysokogórski krajobraz od łąki z wierzbą przy ruczaju.
Droga powoli znika pod kołami. Pokonanie trasy o długości 150 km może zająć dwie godziny albo osiem - na wysokogórskiej pustyni związek między odległością a czasem rządzi się innymi prawami. Przejazd 500-kilometrową trasą ze Srinagaru do Leh zajmuje półtora dnia intensywnego kręcenia kółkiem. Przy czym wrażenia są jedyne w swoim rodzaju, bo często za pobocze z jednej strony robi skała, z drugiej przepaść. Trudno byłoby minąć się tu z pieszym, a co dopiero z innym samochodem. Na szczęście jest pusto. Przez jakieś dwie minuty. Po czym zza skały wyłania się konwój ciężarówek.
Rozpościerająca się wokół kraina to Ladakh - skalistopiaszczysto-kamienne pustkowie, z jednej strony zamknięte przez Himalaje, a z drugiej przez Karakorum. Łatwo zapomnieć, że leży na wysokości 3500 m n.p.m., bo dookoła są góry po sam sufit. Zielono bywa tylko w pobliżu Indusu i mniejszych rzek, i tylko wiosną i latem. Przejazd przez Ladakh, pełen świątyń buddyjskich i tybetańskiej kultury, jest jak podróż w czasie. Majestatyczne góry oraz kilkusetletnie klasztory przypominają o wieczności. Przez dużą część roku nieliczne przełęcze w okolicznych pasmach gór są nieprzejezdne - wtedy cały Ladakh jest odcięty od świata. Jesienią, w nocy temperatura spada do -10 °C, ale już przed południem jest kilkanaście stopni powyżej zera. Rzadko kiedy pada deszcz, powietrze jest boleśnie suche. Słońce parzy tak, że trudno wytrzymać - filtr atmosfery jest tu o kilka kilometrów cieńszy.
„Krainę Wysokich Przełęczy" można odwiedzić latem, jeśli komuś nie przeszkadza mały (i z roku na rok coraz większy) tłumek turystów. Jednak Ladakh najlepiej smakuje jesienią - wolny od przyjezdnych i z bardzo stabilną pogodą. Puste, pustynne, surowe i rzadko zaludnione miejsce wygląda wtedy jak jeden z końców świata.
Na drogach Indii możliwe są rzeczy, jakie nam trudno sobie wyobrazić. W Delhi przechodzień w zasadzie nie ma prawa przedostać się przez gęsty, nigdy nie ustający ruch na drugą stronę ulicy. Musi być bardzo szybki, bo inaczej bardzo szybko będzie martwy. Z kolei na górskich, szerokich na półtora auta serpentynach Ladakhu dwa pojazdy fizycznie nie są w stanie się obok siebie zmieścić. Tylko że zawsze jakoś się mijają. Taka mijanka ma nawet swoje charakterystyczne odgłosy - stukot kamyków spadających w przepaść oraz tarcie klamek drzwi o skały.
Opel Vectra II
Mocne uderzenie
