Skoda Octavia II 1.6 na trasie 50 000 km – kolej na Octavię

Wnikliwa ocena stanu technicznego Octavii na koniec testu, niezbędna do ustalenia wartości, nie przyniosła zaskakujących informacji na temat kondycji auta. Dokładne oko rzeczoznawcy wypatrzyło kilka rys na nadwoziu i kilka ubytków lakieru. That's life - jak mówią. Ważniejsze, że mimo intensywnej eksploatacji, na elementach zawieszenia czy choćby układu kierowniczego nie było widocznych uszkodzeń. Nadmiernych luzów w zawieszeniu i w układzie kierowniczym rzeczoznawca też nie stwierdził. Układ wydechowy powierzchniowo pokrył się korozją, ale był szczelny, czyli wszystko w normie. Zużycie tarcz i klocków hamulcowych, których grubość zmalała o 6 mm, okazało się wzorowo równomierne. Badanie techniczne dało też odpowiedź na pytanie dlaczego zwiększył się hałas we wnętrzu. Trudy intensywnej eksploatacji dały się we znaki kołom tylnej osi. Kąt pochylenia obydwu nie mieścił się w normie. Ponadto, poza parametry wyznaczone przez producenta wykraczała zbieżność lewego koła. Konsekwencją rozregulowania zbieżności oraz kąta pochylenia kół było nierównomierne zużycie tylnych opon i stopniowe pogarszanie się stanu łożysk, które dawały o sobie znać coraz głośniejszym huczeniem.

Po wnętrzu Octavii trudy testu spłynęły w zasadzie jak po kaczce. W zasadzie, bo jeden element nie najlepiej zniósł częste wsiadanie i wysiadanie kierowcy - zbyt mało odporny okazał się... „ścielący mu się pod stopy" welurowy dywanik. Elegancki, ale za miękki, pomarszczył się bardzo szybko.

Tekst: Maciej Ziemek
Zdjęcia: Jacek Hanusz, Mariusz Barwiński

123