Biedny luksus - Renault Fluence

Zobacz również

• Renault Thalia – Brzydula
• Renault Grand Scenic – poprzeczka w górę
• Renault Thalia – minilimuzyna
• Renault Mégane 2.0 TCe – Siła spokoju
• Renault Megane Grandtour - kuchnia francuska

Galeria

Do bryły Fluence nie można mieć zastrzeżeń - jest mocna, ale zgrabna i proporcjonalna. A przede wszystkim ładna

Tylna część nadwozia Fluence udała się znacznie bardziej niż tył powstały przy „sedanowaniu" bardzo niezgrabnej Thalii

• Oceń ten samochód
• Zobacz oceny innych
• Kalkulator OC/AC/NW

Nie wszystkich gnie do ziemi ciężar zbędnej gotówki, stąd idea (nienowa) wytwarzania samochodów w wersji bardzo podstawowej to strzał w dziesiątkę. Logan i Thalia pokazały drogę, więc kusi zawieszenie poprzeczki wyżej, czyli stworzenia lepszego, droższego, „ale tańszego" auta. W ten obszar wycelowana jest nowa Renówka - Fluence.

Geograficznie jest to obszar ucywilizowany umiarkowanie - Rosja, Rumunia, Turcja, Bliski i Środkowy Wschód, Australia, obrzeża Europy. Ale klientela ma tam parę groszy, zaś samochód na te rynki musi być specyficzny (złe drogi, duże różnice temperatur, słaba sieć serwisowa). A są to rynki bardzo tradycyjne, więc akceptujące prawie wyłącznie klasycznego sedana, odrzucające zdecydowanie hatchbacka. Fluence jest więc sedanem. Oczywiście nie wymyślonym „specjalnie" (za drogo), ale opartym na gotowym już aucie i już istniejącej fabryce. Tu autem bazowym i dawcą organów jest Mégane III (płyta podłogowa), Mégane II (rama podsilnikowa) i „dużo z Nissana". Produkcję zlokalizowano oczywiście tam gdzie taniej - więc Turcja, a nie Francja. I przy okazji bliżej do azjatyckich odbiorców.

Fluence jest nie tylko sedanem, ale i ładnym sedanem, ulokowanym na styku segmentów C i D. Rozmiary auta są zaiste godne - długość 4618 mm, szerokość 1809 mm, wysokość 1479 mm. We wnętrzu wygodnie i przestronnie. Auto skrzy się wieloma elementami chromowanymi. Jak na dzisiejsze mody jest to trochę kurpiowsko-łowicko-częstochowskie, ale skomponowane elegancko, a na mniej wysublimowanych estetycznie rynkach właśnie taka stylistyka bardzo prestiż auta podnosi. Stąd nie tylko ramki wokół wszelkich światełek, ale nawet, jak onegdaj w Fiacie 125p, końcówka rury wydechowej jest chromowana. Samochód ma zgrabną, ale solidną sylwetkę. I jest solidnie skonstruowany - mocne zawieszenie na dziurawe drogi, podwójna podłoga.

W środku podróżuje się godnie. Tak pasażerom, jak i kierowcy, który ma fotel z obfitą regulacją (wysokość 70 mm, przesunięcie 240 mm). Bateria schowków (główny - chłodzony) ma pojemność wynoszącą aż 23 litry. Bagażnik (z zestawem naprawczym) ma wypasioną pojemność 530 litrów.

Auto ma trafić do bardzo różnych krajów, ma więc wydajną klimatyzację. Obok widnieją dorodny zestaw audio i nawigacja z wysoko, wygodnie umieszczonym ekranem. Deska, pomimo „chromów" - gustowna. Na niektóre rynki tempomat i „kluczyk" hands free. Przy swoim dość twardym, egzotycznym zawieszeniu auto zachowuje się dostojnie i statecznie (dostępne będą tylko „duże" koła 15, 16 i 17 cali). Wspomaganie układu kierowniczego elektryczne, więc paliwooszczędne. Auto ma być tanie nie tylko przy zakupie, ale i w eksploatacji. Producent oferuje włożenie pod maskę wszystkiego z magazynu „zapasy zbędne" - aż 9 silników: 5 diesli (1.5 dCi, 85-110 KM) i 4 benzynowe (1.6 i 2.0, o mocach 110-140 KM). Bogata jest paleta skrzyń biegów: 5- i 6-biegowe mechaniczne, 6-biegowe z podwójnym sprzęgłem, 4-biegowy automat i bezstopniowa. Wysoko wyśrubowano trwałość auta pamiętając, że ten model ma podbić nie Paryż, a azjatyckie przedmieścia. Zespół projektantów był francusko-japońsko- turecko-koreański. I stworzył całkiem niezłe, „biedne" luksusowe auto.

Tekst: Julian Obrocki