[ X ]

Kontynuując korzystanie z naszej strony internetowej (również poprzez zamknięcie tego komunikatu), wyrażasz zgodę na przetwarzanie Twoich danych osobowych na zasadach wskazanych w "Polityce prywatności"

Kontynuuj przeglądanie

REKLAMA
REKLAMA
PODZIEL SIĘ


OCEŃ
5.0

50-lecie Kamaza Cz.2

W bieżącym roku КАМАZ obchodzi 50-lecie swojego funkcjonowania. Oto najważniejsze fakty i daty z tych pięciu dekad jego działalności.

W Naberezhnye Chelny spotkali się więc pracownicy i inżynierowie, reprezentujący ponad 70 grup etnicznych, aby połączyć siły w ramach jednego planu budowy. Tym bardziej, że było to autentycznie ogromne przedsięwzięcie, nawet jeśli weźmie się pod uwagę gigantyczne projekty infrastrukturalne i przemysłowe czasów byłego ZSRR. Przykładowo zamówienia złożone przez KAMAZ na zakup materiałów budowlanych i wyposażenia zostały wypełnione przez wszystkie ministerstwa i wydziały – w sumie ponad 2000 przedsiębiorstw. Do tego na terenie budowy było zatrudnionych przeszło 100000 osób. Co równie ważne, władze państwowe chciały nie tylko wznieść nowy zakład, ale i dążyły do tego, by powstawały w nim nowoczesne i wysokojakościowe wyroby, produkowane przy pomocy nowoczesnych technologii na nowoczesnych liniach wytwórczych. Stąd zapadła decyzja o szerokiej kooperacji zarówno w ramach byłej Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG), jak i pozyskaniu nowoczesnych maszyn, urządzeń oraz technologii od przodujących koncernów z ówczesnych państw kapitalistycznych. W ramach rozszerzonej kooperacji w obrębie RWPG – kierując się tzw. socjalistycznym podziałem pracy – miano m.in. importować pewne podzespoły z zaprzyjaźnionych państw socjalistycznych, szczególnie gdy były to elementy nowoczesne, nieraz oparte na przodujących zachodnich technologiach czy własnych innowacyjnych rozwiązaniach. Na tej liście dostawców figurowali także kooperanci z naszego kraju. Na mocy porozumień międzyrządowych z Polski wysyłano wybrane komponenty, w tym kluczowe, powstałe też na podstawie licencji zagranicznych nabytych przez nasz kraj. Były to przykładowo elementy wycieraczek i układu hamulcowego, te drugie pochodzące z Zakłady Sprzętu Motoryzacyjnego Polmo w Praszce (zakupiona w 1968 roku licencja od amerykańskiej firmy Westinghouse Air Brake Company (WABCO) na powietrzne-ciśnieniowe układy hamulcowe, przeznaczone do samochodów ciężarowych polskiej produkcji oraz samochodów produkcji radzieckiej – właśnie Kamaz). Warto tu dodać, iż wymóg strony radzieckiej, aby te układy działały niezawodnie też w bardzo niskich temperaturach, bardzo utrudnił prace przygotowawcze i wdrożeniowe, ale ostatecznie przyczynił się do otrzymania wyrobu reprezentującego wysoki poziom. Zarazem, ponieważ przyszłą fabrykę wyposażono w najnowocześniejszy sprzęt wytwórczy według ówczesnych standardów, wśród dostawców tego sprzętu znalazło się ponad 700 międzynarodowych firm, w tym takich znanych na całym świecie korporacji jak Swindell-Dressler, Holcroft, CE-Cast, Ingersoll Rand, Ex-Cello (USA), Bosch, Hüller Hille, Liebherr (Niemcy), Morando, Excella, Fiat (Włochy), Renault (Francja), Sandvik (Szwecja), Komatsu i Hitachi (Japonia).

REKLAMA

zobacz galerię

Komentarze

 
DODAJ KOMENTARZ
REKLAMA
ZOBACZ RÓWNIEŻ Zamknij