REKLAMA

DITA Cz.2

Niezaprzeczalnie Republika Czeska/Czechosłowacja zalicza się do jednych z pionierów w dziedzinie nowoczesnych kołowych – samochodowych samobieżnych haubic (ShKH). Pod wieloma pochodzący z lat 70. ubiegłego wieku względami typ DANA wyprzedzał mianowicie swoje czasy, a jego koncepcja okazała się na tyle ponadczasowa, że pasuje również do współczesnego pola bitwy XXI wieku.

Demonstrator haubicy DITA, podobnie jak poprzednie typy DANA M1 i M2, zaopatrzono w nowoczesny system sterowania pokładowego, umożliwiający bardzo szybkie zajęcie pozycji bojowej, rozpoczęcie prowadzenia ognia i następnie opuszczenie pozycji bojowej. Główną różnicą haubicy DITA w porównaniu do poprzednich konstrukcji (poza kalibrem uzbrojenia zasadniczego) pozostaje koncepcja rozwiązania modułowego. Oznacza to, że samą zabudowę wieży z uzbrojeniem i wszystkimi systemami – modułami towarzyszącymi da się zamontować na różnych, częściowo zmodyfikowanych, podwoziach, w tym na podwoziach gąsienicowych. Kolejną i bardzo ważną nowość stanowi fakt, że haubica jest obsługiwana tylko przez dwuosobową załogę. Stało się możliwe dzięki wysokiemu stopniowi automatyzacji sterowania całym systemem uzbrojenia oraz możliwości pracy zabudowy wieży w trybie w pełni autonomicznym. Załoga składa się tylko z kierowcy i dowódcy, a ta para steruje haubicą bezpośrednio z kabiny podwozia. Przy tym zabudowa wieży otrzymała awaryjne miejsce pracy, ale jest ono zajęte tylko podczas napraw systemów celowniczych lub w przypadku kontroli awaryjnej. Niemniej opcjonalnie założono, że miejsce to może być stale zajęte przez trzeciego członka załogi, jeśli potencjalny odbiorca zgłosi takie życzenie. Dlatego w tej części modułu wieży z przodu i w przedniej części boku wprowadzono asymetryczne szyby pancerne, które – gdy to miejsce pozostaje niewykorzystane – da się zasłonić blaszanymi panelami.

REKLAMA

Sama kabina załogi – główna charakteryzuje się niską sylwetką – została mocno wysunięta do przodu, co dzięki relatywnie dużym powierzchniom szyb jednak nadal daje załodze bardzo dobrą widoczność, oraz niżej osadzona i zaopatrzona w dwa dachowe włazy ewakuacyjne – jeden nad miejscem kierowcy, drugi dowódcy/pasażera. Przy tym takie niższe osadzenie przekłada się na łatwość zajmowania miejsca wewnątrz oraz wysiadanie. Kabinę wyróżnia także to, że jest hermetycznie zamknięta, hermetyczna oraz zabezpiecza ochronę balistyczną i przeciwminową na poziomie ochrony 1 według normy STANAG 4569. Ponadto jej kompletacja zawiera wydajną klimatyzację i ogrzewanie oraz system ochrony przed skutkami użycia broni masowego rażenia. Przy tym wnętrze kabiny demonstratora spełnia wymagania ergonomii współczesnego uzbrojenia artyleryjskiego. Na pokładowy system sterowania haubicą składają się m.in. komputer balistyczny oraz podsystemy do diagnostyki, nawigacji inercyjnej, automatycznego naprowadzania broni, autonomicznego obliczania danych do prowadzenia ognia i doboru amunicji.

Ogólnie haubica DITA jest wyposażona w potężny pokładowy system sterowania OCS (Onboard control system), zawierający podsystemy diagnostyki, nawigacji, automatycznego naprowadzania działa, samodzielnego obliczania elementów strzeleckich i zarządzania amunicją. Haubica dostała też automatyczny system naprowadzania, pozwalający na szybkie i w pełni automatyczne przestawianie broni do pozycji ostrzału. OCS zapewnia niezawodne, szybkie i dokładne prowadzenie działa w żądanym kierunku - automatycznie po wybraniu danych dotyczących trawersu i wysokości. Zarówno OCS, jak i automatyczne urządzenie ładujące są sterowane za pośrednictwem panelu sterowania M4. OCS został zaprojektowany tak, aby broń była w stanie jak najszybciej zająć pozycję strzelecką, zakończyć misję, uzyskując żądany efekt zniszczenia celu i opuścić pozycję. Do tego dochodzi System Sterowania M4 (M4 CONTROL SYSTEM). Ten panel sterowania to elektroniczne urządzenie sterujące pokładowym systemem sterowania. Wskazuje wszystkie dane diagnostyczne związane ze stanem działa i podwozia. Panel M4 jest przenośny i umożliwia sterowanie wieżą poza kabiną.

Dzięki systemowi sterowania DITA może strzelać na różne sposoby - w razie potrzeby za pomocą ognia pojedynczego, strzelaniem ciągłym ze zmiennymi opóźnieniami czasowymi lub strzelaniem metodycznym z zadanymi odstępami czasowymi pomiędzy strzałami. Podczas strzelania wysuwane są dolne podpory stabilizujące – analogicznie jak w DANA z boków oraz z tyłu. Pokładowy system sterowania i konstrukcja broni wraz modułem przenośnika umożliwiają również strzelanie metodą MRSI (Multiple Rounds Simultaneous Impact). Celowanie i ustawienie broni w pozycji strzeleckiej odbywa się w pełni automatycznie za pomocą elektronicznego systemu naprowadzania A.S.A.P. (Automatic Setting of Action Position – Automatyczne ustawienie pozycji działania). Dzięki zastosowaniu A.S.A.P. w porównaniu do poprzedników podsystem doboru amunicji w haubicy DITA znacznie zwiększył zdolności operacyjne systemu haubicy, w tym co do operowania ze stanowiska strzeleckiego. Co więcej, wzrosła ogólna skuteczność broni. Załoga może też sterować haubicą ręcznie. W przypadku awarii układów elektronicznych system uzbrojenia można bowiem wycelować za pomocą celownika optycznego z tzw. stanowiska ratunkowego w lewej części zabudowy – obrotowej wieży.

Zasadnicze uzbrojenie demonstratora technologicznego haubicy DITA – umieszczone w module obrotowej wieży działo ma kaliber 155 mm i długość lufy 45 kalibrów. Maksymalny kąt pochylenia w dół wynosi -3°, z kolei maksymalne podniesienie lufy osiąga 70°. Liczba sztuk amunicji znajdujących się w przenośnikach i magazynie – skrytkach magazynowych równa się 40. Przy standardowej amunicji NATO pociski uzyskują zasięg do 39 km. Przewidywaną szybkostrzelność w ciągu pierwszej minuty określono na 6 strzałów, przy prowadzeniu ognia ciągłego kształtuje się ona na poziomie 5 strzałów na minutę. Są to jednak wartości, które zostaną ponownie zweryfikowane podczas procesów certyfikacji i testów demonstratora technologii. Zasięg 39 km to obecnie bardzo dobra wartość dla broni z lufami nie dłuższymi niż 45 kalibrów.

Poza tym system spełnia wymagania obecnego i przyszłego pola walki. Strzelanie z niekierowanej amunicji na odległość przekraczającą granicę około 30 km okazuje się nieefektywne i wszelkie próby wzrostu celności bez zmiany samej amunicji mogą być mało skuteczne. Co więcej, wraz ze wzrostem zasięgu wzrasta także rozrzut. W tym kontekście należy zaznaczyć, że zgodnie ze standardem STANAG 4635 (Error Budget Model) przy strzelaniu amunicją kalibru 155 mm na odległość 20 km średni błąd okręgu CEP50 (Circle Error Probability 50) dochodzi do 130 metrów.

zobacz galerię

Komentarze

 
DODAJ KOMENTARZ
REKLAMA