Historia wojskowych typoszeregów MAN SX, FX, LX, MX i HX Cz.4

MAN oferował bardzo szeroką gamę pojazdów nadających się do wykorzystania przez siły zbrojne. W sferze kompletacyjnej pojazdy te tworzyły trzy powiązane ze sobą komponentowo linie: cywilną zmilitaryzowaną, hybrydową – cywilno-militarną oraz typowo militarną. Pierwsza obejmowała wersje cywilne poddane militaryzacji o różnej szerokości i głębokości, druga cywilne zmilitaryzowane wykorzystujące też ważne elementy z szeregu wojskowego, trzecia zaś wojskowe, oparte na tych cywilnych częściach, jak silniki, skrzynie biegów i rozdzielcze, których wytwarzanie w małych ilościach wyłącznie dla armii nie wykazywało rachunku ekonomicznego i uzasadnienia zbrojeniowego.

Seria FX

REKLAMA

Wprowadzona w 1990 roku seria FX uzupełniała lżejszą gamę LX i obejmowała cięższe modele o wyższej dopuszczanej masie całkowitej, zarówno dla konfiguracji solo, jak i dla zestawów drogowych. Początkowo FX opierała się na podwoziach z ciężkiej komercyjnej linii MAN F90, produkowanej w latach 1986-1992-1994. W 1994 roku koncern zaczął wymianę rodziny F90, pochodzącej z drugiej połowy lat 80., jej mocno odnowionym wydaniem, oznaczonym jako F2000, co miało obrazować przygotowanie pod kątem wymagań dla towarowego transportu drogowego na początku XXI wieku. W związku z tym oficjalnie od 1994 roku, a praktycznie od 1995 roku przedstawiciele linii FX musieli zacząć otrzymywać terenowe podwozia z ciężkiej palety komercyjnej F2000, która z kolei w 1998 roku została zastąpiona przez ewolucyjnie zmodernizowaną F2000 Evolution. Dlatego FX wywodzące się z F2000 był czasami przedstawiane jako FX 2000. Przy czym zmiana podwozia nie wpłynęła na rodzaj instalowanej kabiny – nadal wszystkie samochody FX wyposażano w modułową kabinę wojskową z SX, a większość z nich miała konwencjonalnie umieszczony silnik. Jednocześnie moduł chłodzący, w tym szczególnie do wybranych, bardziej wymagających zastosowań, takich jak na przykład ciężkie ciągniki siodłowo-balastowe, zlokalizowano za kabiną. Taki transporter czołgów funkcjonował jako odmiana 3-osiowa, o symbolu 40.603, zaopatrzona w pojedyncze, balonowe ogumienie i 10-cylindrowy, widlasty, 18-litrowy silnik MAN w nastawie o mocy maksymalnej 600-630 KM. Taki FX Tank Transporter – transporter czołgów - typ 40.633 FX DFAETX znalazł się na wyposażeniu Sił Zbrojnych ZEA. Podobny pojazd, ale z inną naczepą, zakupiła Grecja. Niemniej w jej przypadku egzemplarze były eksploatowane ze znaczkiem Steyr, jako Tank Transporter STEYR 40Μ60/S40 z naczepą ΝΚ1000-76, ze względu na historyczne przywiązanie Greków do tej austriackiej marki, w 1990 roku przejętej przez MAN-a. Mocna pozycja Steyra w Grecji wynikała jeszcze z faktu, że odbywał się tam lokalny montaż aut tej legendarnej, lecz celowo pogrzebanej przez MAN-a marki.

Od 2005 roku generacja ciężarówek taktycznych FX została zastąpiona w produkcji serią TG HX.

Użytkownicy ciężarówek MAN FX:

Niemcy, w tym 2-osiowe ciągniki siodłowe w układzie napędowym 4x4;

Grecja, ze znaczkiem Steyr, w tym HET – ciężkie ciągniki siodłowo-balastowe;

Hiszpania – siły powietrzne, FCR;

Bangladesz (Armia Bangladeszu);

Turcja – samochody te były produkowane – montowane w Turcji przez firmę MAN Türkiye A.S.

HX – następca LX i FX.

Produkcja serii LX trwała od 1988 do 2004 roku, a serii FX od 1990 do około 2005 roku. Obie te serie zostały zastąpione linią HX. W rezultacie przez pewien okres gamy LX, FX i HX były dostępne wraz z paletą taktycznych ciężarówek o wysokiej mobilności SX.

Seria MX

W celu zapewnienia kompletności i komplementarności oferty dołączono gamę MX. Gama ta opierała się na komercyjnym podwoziu F90 i nie była produkowana seryjnie – jedyna znana partia produkcyjna, dostarczona niemieckiej marynarce wojennej, powstała w latach 1993-1994 i obejmowała warianty w konfiguracji 4 × 2. Jedyne dwie znane ciężarówki serii MX, o których wiadomo, że zostały opracowane, nosiły kody wewnętrzne MAN X53 i X56. Egzemplarze niemieckiej marynarki wojennej to X53, bazujące na komercyjnym podwoziu M05 F90 i wyposażone we wszechstronne zawieszenie piórowe oraz w duży, specjalnie zaprojektowany stalowy zderzak przedni/osłonę chłodnicy. Do napędu służył silnik o mocy maksymalnej 230 KM, a ładowność określono na 14 000 kg. Natomiast X56, którego zbudowano wyłącznie pojedynczy prototyp, otrzymał zawieszenie pneumatyczne tylnej osi.

zobacz galerię

Komentarze

 
DODAJ KOMENTARZ
REKLAMA