[ X ]

Kontynuując korzystanie z naszej strony internetowej (również poprzez zamknięcie tego komunikatu), wyrażasz zgodę na przetwarzanie Twoich danych osobowych na zasadach wskazanych w "Polityce prywatności"

Kontynuuj przeglądanie

REKLAMA
REKLAMA
PODZIEL SIĘ


OCEŃ
5.0

Kamienie milowe w dziejach fabryki Ural - historia wydania słynnego „gazowca” Cz.2

Uralski Zakład Samochodowy wkrótce obchodzi 75. rocznicę premiery pierwszego auta marki Ural. Pierwszy pojazd Ural ZiS-5V zjechał z linii montażowej w dniu 8 lipca 1944 roku. Dzisiaj, w naszej retrospektywie, jest opowieść o wypuszczeniu słynnego „gazowca” - wersji z generatorem gazu – typ „ZiS-21A”, w której jako paliwo silnikowe były używane klocki brzozowe.

Obok pierwszego modelu ZiS-5V wprowadzonego na rynek przez Uralski Zakład Samochodowy, pojawił się Gaz, czyli wariant z pokładowym generatorem gazu – urządzeniem wytwarzającym gaz. Historia jego powstania stanowi wymóg okresu powojennego, kiedy w kraju wystąpił ostry niedobór paliwa. Pierwsze generujące gaz ZiS-21A zmontowano w fabryce w kwietniu 1946 roku zgodnie z dokumentacją moskiewskiego zakładu imienia Stalina. Był to 2,5-tonowy model transportowy z silnikiem o mocy maksymalnej 45 KM, rozwijający prędkość do 48 km/h. Co więcej, już w listopadzie podmiot uznano za wiodący na terenie ZSRR w zakresie przygotowywania odmian z generatorem gazu.

„ZIS-21A” to był dwuosiowy środek transportu z funkcją produkcji gazu na pokładzie, w układzie napędowym 4x2, z silnikiem pracującym na drewnianych klockach jako paliwie (proces klinowania drewna, odwrócony proces zgazowania, z pełnym zbiornikiem grzewczym). W poszukiwaniu blach stalowych do bunkrów dostawcy musieli podróżować po regionie. Generator gazu cechowała pojemność 85 kg klocków drewnianych. Kabina była dwumiejscowa, dwudrzwiowa i miała wycięcie do pomieszczenia generatora gazu. Dużo kreatywnej energii w ich tworzenie zainwestował szef biura generatorów dla samochodów – V.S. Smirnov, inżynier z inicjatywą oraz wykwalifikowany organizator. Pod jego kierownictwem zespół projektantów i eksperymentatorów pracował razem.
Miesiąc po wydaniu pierwszego „gazowca” udało się osiągnąć rytmiczne przekazania tych maszyn. W maju budowano ich cztery lub pięć dziennie. W przypadku stacji testowania silników i pracy samych „gazowców” wymagane były tylko suche kliny. Suszono je w piecach opalanych drewnem. Aby zaoszczędzić drewno, do suszenia postanowiono wykorzystać spaliny z kotłowni. Taki piec został wkrótce zaprojektowany i oddany do użytku, a jego wydajność była wyższa niż wstępnie założona. Nowy piec mógł produkować do 20 kostek suchych klinów dziennie, czyli dwa razy więcej niż wcześniej.

REKLAMA

Od 1951 roku rozpoczęto przygotowania do wykonania zmodernizowanego samochodu generatora gazu – Ural ZiS-352, zaprojektowanego we współpracy z Moskiewskim Instytutem NAMI. W modelu tym poprawiono osiągi i zmniejszono masę własną, a pracował on na klinach drewnianych o wilgotności do 40% i wymiarach 70x70x70 mm.
Główną modyfikację „UralZiS-352” stanowi leśna ciężarówka „UralZiS-352L” ze sprzętem i wyposażeniem używanym w lasach. Seryjny radziecki „gazowiec” wytwarzano do 1958 roku.

Komentarze

 
DODAJ KOMENTARZ
REKLAMA
ZOBACZ RÓWNIEŻ Zamknij