Nowe tureckie samochodowe haubiczne systemy artyleryjskie kalibru 155 mm/52 Cz.4

Turcja jest w trakcie wyboru kołowej haubicy samobieżnej, aby zwiększyć mobilność jednostek artyleryjskich swoich sił zbrojnych. Pod koniec drugiej dekady tego stulecia armia turecka wyraziła mianowicie wzrost zainteresowania wysoce mobilnymi taktycznie samochodowymi systemami artyleryjskimi haubicznymi kalibru 155 mm – tzw. systemami samobieżnych haubic (SPH). Powyższe było m.in. widać w 2017 roku na zorganizowanej w Stambule w Turcji w dniach 9–12 maja Międzynarodowej Wystawie Obronnej IDEF, na której pokazano dwa montowane na ciężarówkach działa kalibru 155 mm, oba prezentowane dla potencjalnych nabywców. Co więcej, bazowo było to to samo działo – Panter kalibru 155 mm/52

Jednocześnie, w celu uproszczenia rozwoju i późniejszej produkcji wyposażenia seryjnego, w projekcie „Groźny” zaproponowano wykorzystanie istniejącego działa wraz z częścią osprzętu do jego instalacji. Jako główne uzbrojenie wybrano istniejącą 155-mm holowaną haubicę Panter, seryjnie produkowaną też przez MKE i już eksploatowaną przez armię turecką. Sama Panter to nieco zmodyfikowana haubica FH-2000 z Singapuru. Podstawowy projekt pojawił się na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, a później zainteresowała się nim Turcją. Działo zostało nieznacznie zmodyfikowane zgodnie z wymaganiami armii i możliwościami tureckiego przemysłu, a następnie weszło w tym kraju do produkcji seryjnej. W takim wydaniu Panter jest 155-mm armatohaubicą z lufą o długości 52 kalibrów, posadowioną na holowanym 2-osiowym wózku kołowym – podwoziu tandemowym. Następnie znaczną liczbę istniejących elementów tego systemu artyleryjskiego przeniesiono do nowego projektu Yavuz. W tylnej części dodatkowego korpusu działa samobieżnego, tworzącego otwartą przestrzeń, zainstalowano obrotowe urządzenie podporowe dla partii artyleryjskiej. Aby uprościć rozwiązania, ta jednostka została zapożyczona bez znaczących zmian z seryjnego wózka na działo. Konstrukcja urządzenia podtrzymującego, wyposażonego w napędy elektryczne, zapewnia podnoszenie poziome w zakresie 17° na prawo i lewo od pozycji neutralnej. Kąty elewacji wahają się od 3° do 67°. Przyrządy celownicze mogą być używane zarówno do strzelania na wprost, jak i do strzelania w innych pozycjach. Po lewej stronie działa znajdują się celownik i niektóre elementy sterujące broni. T-155 ACS Yavuz wyróżnia 155-mm armata gwintowana, o konstrukcji nawiązującej do wyrobu specjalistów z Singapuru. Działo ma dwukomorowy hamulec wylotowy oraz półautomatyczny układ tłokowy z siłownikami elektrycznymi. Specjalny mechanizm znacznie ułatwia pracę ładowniczych – MKE Yavuz otrzymał półautomatyczny system ładowania – to nadzorowany elektronicznie półautomatyczny, elektrycznie sterowany system umieszczania pocisków. Pocisk i moduł z ładunkiem miotającym są pobierane z wahadłowej tacy za pomocą mechanicznego ramienia. Przed oddaniem strzału cały mechanizm jest odsunięty na bok, pozwalając lufie cofnąć się. Wdrożona haubica kalibru 155 mm ma możliwość wykorzystania wszystkich istniejących pocisków spełniających standardy NATO. Poza tym główne procesy przygotowania do strzelania są realizowane przez zautomatyzowane systemy. Charakterystyki bojowe zależą od rodzaju użytej amunicji. Standardowy pocisk odłamkowo-burzący M107 uzyskuje zasięg do 18 km. Odłamkowo-burzący typu M549A1 z gazogeneratorem cechuje zasięg do 30 km. Natomiast zasięg strzału przyszłego pocisku MKE Mod 274 powinien przekraczać 40 km.

REKLAMA

zobacz galerię

REKLAMA