[ X ]

Kontynuując korzystanie z naszej strony internetowej (również poprzez zamknięcie tego komunikatu), wyrażasz zgodę na przetwarzanie Twoich danych osobowych na zasadach wskazanych w "Polityce prywatności"

Kontynuuj przeglądanie

REKLAMA

Scania mocno stawia na gaz Cz.9

Ciekłe pochodne przerobu ropy naftowej w postaci benzyny i oleju napędowego od ponad 100 lat, chociaż w różnym stosunku, stanowią podstawowe paliwo stosowane w przewozach drogowych. Powyższe wynika z ich podstawowych zalet w postaci wysokiej gęstości energii, łatwości i bezpieczeństwa dystrybucji, dobrze opanowanej technologii produkcji, małych strat przy rozprowadzaniu oraz łatwości i bezpieczeństwa napełniania, dodatkowo przy braku przeciwwskazań i wysokich wymogów co do długotrwałego przechowywania.

W takich realiach zaznacza się systematycznie rosnące zainteresowanie potencjalnych klientów z Europy – głównie Zachodniej możliwością eksploatacji w ruchu zarówno osobowym, jak i towarowym, w tym dalekodystansowym, pojazdów zasilanych gazem. Jest ono na tyle duże, że uzasadnia sens inwestycji przez dostawców ciężarówek w takie modele. Przy czym zainteresowanie typami zasilanymi metanem, w tym pod postacią biogazu CBG uważanego za paliwo przyszłości, wyjątkowo szybko rośnie – paliwo to cieszy się dużą popularnością już na kilku rynkach, szczególnie we Włoszech, Niemczech, Norwegii, Szwecji i Francji. Wynika to z większej dostępności tam tego paliwa dzięki stale rozwijanej infrastrukturze oraz korzystnemu całkowitemu kosztowi posiadania odmian tego rodzaju.

W przypadku samej infrastruktury trzeba wskazać na pewne odmienności dotyczące tankowania CNG/CBG oraz LNG/LBG.

REKLAMA

W przypadku stacji tankowania CNG istnieją dwa ich typy:

  • wolnego tankowania – stacja tankowania CNG składająca się z kompresora lub pary kompresorów tłoczących gaz z rur przesyłowych o ciśnieniu 5-20 barów bezpośrednio do pojazdów;
  • szybkiego tankowania – stacja tankowania CNG zbudowana z kompresora lub pary kompresorów tłoczących gaz z rur przesyłowych do zbiorników kumulacyjnych, gdzie jest przechowywany. Podczas tankowania pojazdów używa się gaz ze zbiorników kumulacyjnych. Czas tankowania pojazdu na tego rodzaju stacji wynosi około 10 minut.

W momencie tankowania CNG pojazdy są tankowane sprężonym gazem ziemnym. Ze względów praktycznych ciśnienie tankowania kształtuje się na wyższym poziomie niż ciśnienie w pojeździe (200 barów) i równa się 220-250 barów. Tankowanie CNG odbywa się na zasadzie różnicy ciśnień. Aby zatankować pojazd, trzeba go podłączyć do dystrybutora poprzez ustandaryzowane złącza NGV1 i NGV2, różniące się średnicą. Ma ona wpływ na czas tankowania, który pozostaje jednak zbliżony dla obu złącz. Sprzedaż CNG rozlicza się w m3 sprężonego gazu. W kwestii bezpieczeństwa w Polsce do tankowania pojazdu wymagane są zaś wyspecjalizowana obsługa oraz ukończenie szkolenia (certyfikat) osoby tankującej. Poza granicami naszego kraju tankowania w większości stacji są dopuszczalne samodzielnie przez kierowcę.

W przypadku z kolei LNG/LBG, to przede wszystkim paliwo to bazuje na technologi upłynnienia gazu ziemnego, którego objętość zmniejsza się 7-krotnie. Aby tego dokonać, gaz ziemny musi zostać dostarczony do skraplarni, gdzie w procesie schładzania następuje jego uwodnienie przy temperaturze poniżej -157ºC. Gaz w formie płynnej zostaje załadowany pompami do transportu i dostarczony do stacji tankowania. W miejscu docelowym następuje przetankowanie LNG do zbiornika głównego stacji. LNG dostarczana się do dystrybutora za pomocą pompy kriogenicznej o ciśnieniu roboczym 10 lub 12 barów. Co istotne, LNG podlega procesowi parowania, zarówno w zbiornikach pojazdu, stacji tankowania, jak i podczas transportu. Dlatego istnieją przeliczniki inercji własnej gazu określające, jak długo magazyny utrzymają gaz w postaci płynnej. Średnio magazyny stacji utrzymują gaz bez większych strat w ciągu miesiąca, a pojazdy kilku dni – maksymalnie do 6. Przy tym w sytuacji takiego dłuższego postoju wskazane bywa chronienie zbiornika przed promieniami słonecznymi, gdyż na skutek wzrostu temperatury następuje wzrost ciśnienia gazu. Minimalne ciśnienie nie może natomiast spaść poniżej 8 barów. W związku z tym instalacje gazu ciekłego są zaopatrzone w specjalne rurki, pozwalające na ujście nadmiaru gazu, tak by wzrost ciśnienia nie spowodował rozprężenia czy rozerwania elementów układu. Samo tankowanie odbywa się za pomocą dwóch połączeń: jednego węża tankującego LNG oraz jednego węża odsysającego. Jeżeli dystrybutor lub pojazd nie mają złącza odsysającego, nie jest możliwe zatankowania zbiornika do 100% objętości. Zgromadzony w nim gaz rozprężony zostaje skompresowany. Sprzedaż gazu LNG odbywa się w kilogramach.

Uwagi bezpieczeństwa pozostają zaś takie same jak w przypadku sprzedaży gazu sprężonego: tzn. w Polsce do tankowania pojazdu wymagana jest wyspecjalizowana obsługa oraz ukończenie szkolenia (certyfikacja) osoby tankującej, podczas gdy poza granicami naszego państwa w większości stacji dopuszcza się tankowanie samodzielnie przez kierowcę. Przy czym, niezależnie czy tankuje pracownik stacji, czy kierowca, osoba tankująca musi być zaopatrzona w stosowną odzież ochronną, ze względu na niską temperaturę tankowanego gazu skroplonego. Pakiet tej odzieży obejmuje ochronne okulary, rękawice i fartuch.

Oprócz tego stacje tankowania CNG/CBG mogą funkcjonować jako stacje wpięte do sieci gazowej, a stacje LNG/LBG jako stacje niezależne, pozbawione takiego przyłącza, zaopatrywane w gaz z cystern samochodowych. Stacje tankowania CNG/CBG wyróżniają:

  • zasilanie w gaz z rur przesyłowych – 5/20 barów;
  • system kompresorów 260 barów, 36 kW, wydajność – 120/240 m3/h, 2660 m3/dobę;
  • opcjonalnie zbiorniki kumulacyjne;
  • przyłącze tankowania NGV1 lub NGV2.

Stacje takie pokrywają zapotrzebowanie: ciężarówka 133-167 m³, auto dostawcze 40 m³, auto osobowe 30 m³ – suma przykładu 350 m³, pojemność butli kumulacyjnych 490 m³. Są też często ogólnodostępne oraz wyróżniają się relatywnie niskim kosztem inwestycji w ich zbudowanie, łatwością wpięcia w infrastrukturę gazową lub system dostaw gazu, łatwością zarządzania magazynem oraz brakiem negatywnego wpływu na środowisko. Dla wzniesienia takich stacji konieczne są następujące wymagane dokumenty:

  • zgoda środowiskowa na inwestycję;
  • pozwolenie na budowę;
  • zgoda na przyłącze do sieci;
  • zgoda na dostawę energii elektrycznej;
  • koncesja na sprzedaż paliw.


Stacje tankowania LNG/LBG są oparte na:

  • dostawie i rozładunku gazu do butli zbiorczej kriogenicznej o pojemności przykładowo 80000, 60000 lub 45000 litrów;
  • pompie dla cieczy niskotemperaturowych o ciśnieniu 8, 10, 12 barów (10 kW, 10 barów);
  • opcjonalnie systemie chłodzenia zbiornika kriogenicznego azotem;
  • opcjonalnie systemie ogrzewania gazu i dostawy rozprężonego gazu pod ciśnieniem 5 barów;
  • dystrybutorze tankowania płynnego gazu.

Stacje te charakteryzują: fakt, że gaz LNG jest niezależnie dystrybuowany i stanowi bezpieczny produkt gwarantujący bezpieczeństwo energetyczne, łatwe zarządzanie magazynem z terminowymi dostawami, brak negatywnego wpływu na środowisko. Dokumenty wymagane dla wzniesienia i uruchomienia takich stacji to:

  • zgoda środowiskowa na inwestycję;
  • pozwolenie na budowę;
  • zgoda na dostawę energii elektrycznej;
  • koncesja na sprzedaż paliw.

Przyjmuje się tu też, iż jedna cysterna naczepowa zabiera 80 m³, zapotrzebowanie dla ciężarówki równa się 333-500 kg, a wydajność stacji 100 pojazdów na dobę.

zobacz galerię

Komentarze

 
DODAJ KOMENTARZ
REKLAMA